De visser en de zakenman
📅 03 december 2025
|
⏱️ ~3 minuten lezen
Ik had niet verwacht dat een parabel over een visser mij zo helder in het gezicht zou slaan, maar hier zijn we dan.
Tijdens het lezen van Groei langzaam, blijf klein op de blog van Herman leerde ik over De visser en de zakenmandie als volgt gaat:
Een zakenman ontmoet op een ochtend een visser die vis verkoopt in zijn kraampje. De zakenman informeert de visser wat hij doet nadat hij klaar is met het verkopen van zijn vis voor die dag. De visser antwoordt dat hij tijd doorbrengt met zijn vrienden en familie, lekker eten kookt en samen met zijn vrouw naar de zonsondergang kijkt. Dan wordt hij ‘s morgens vroeg wakker, neemt zijn boot mee de oceaan op en vangt wat vis.
De zakenman, geschokt dat de visser zoveel tijd verspilde, moedigt hem aan om ‘s ochtends langer te vissen, waardoor zijn opbrengst toeneemt en het nut van zijn boot wordt gemaximaliseerd. Dan moet hij die extra vis ‘s middags verkopen en sparen totdat hij genoeg geld heeft om een tweede vissersboot te kopen en eventueel andere vissers in dienst te nemen. Concentreer u op de verkoopkant van het bedrijf, zet een permanente winkel op en krijg mogelijk, als hij alles goed doet, een lening om de operatie nog verder uit te breiden.
Binnen tien tot twintig jaar zou hij een hele vissersvloot kunnen bezitten, veel geld kunnen verdienen en uiteindelijk met pensioen kunnen gaan. Vervolgens vraagt de visser aan de zakenman wat hij met zijn dagen zou doen als hij eenmaal met pensioen is, waarop de zakenman antwoordt: ‘Nou, je zou meer tijd met je vrienden en familie kunnen doorbrengen, lekker eten kunnen koken, samen met je vrouw naar de zonsondergang kunnen kijken en ’s ochtends vroeg wakker kunnen worden en gaan vissen, als je wilt.’
– Herman Martinus
Ach man, preek! Dit vond zoveel weerklank omdat ik onlangs besefte dat ik The Fisherman ben. Nou ja, om preciezer te zijn: ik was De visser doet zich voor als De zakenman. Nu ben ik gewoon The Fisherman, en het is prachtig.
Sinds ik ben teruggetreden als leidinggevende ben ik gelukkiger geworden, heb ik veel meer werkplezier en breng ik meer tijd door met mijn gezin. Ik realiseerde me ook dat een groot deel van wat mij dreef ego was. Ik wilde belangrijk zijn. Ik wilde de mooie titel, het hoekkantoor, de prestige.
Ik wilde de baan om de verkeerde redenen.
Ik zeg niet dat alle leidinggevenden egomaniakken zijn. Ik zeg Mijn De redenen om dat niveau na te streven waren vooral egoïstisch. Dat is aan mij.
Op dit moment heb ik wat volgens mij de perfecte balans is tussen loon, vrije tijd en werkplezier. Ik hou weer van mijn werk en dat ben ik ook Echt verdomd blij.
Wat is het punt van dit bericht? Eerlijk gezegd heb ik geen idee. Ik wilde alleen deze geweldige kleine gelijkenis delen en Herman bedanken voor het oorspronkelijk delen ervan. Als u niet tevreden bent met uw baan, is het misschien de moeite waard om te vragen welke baan u nu bent.
✉️ Reageer per e-mail
