De twee primaire beperkingen aan onze creativiteit

Twee soorten creatieve barrières die ons potentieel beperken

Ik denk dat er twee primaire manieren zijn waarop we onze eigen creativiteit beperken.

Wat ik type 1 zal noemen, is het onvermogen om toegang te krijgen tot je ware, interne zelf. Ik ontdekte dit concept tijdens het lezen van “Letters to a Young Poet” – een correspondentie tussen een jonge dichter en Rilke in de vroege jaren 1900. De jonge dichter vroeg advies over zijn poëzie. Rilke reageerde door hem aan te sporen opnieuw contact te maken met zijn innerlijke nieuwsgierige kind.

Om eenzaam te zijn zoals je was toen je een kind was, toen de volwassenen rondliepen betrokken bij zaken die groot en belangrijk leken omdat ze er zo druk uitzagen en omdat je niets begreep over wat ze deden. Rainer Maria Rilke

Rilke betoogde dat we het meest creatief zijn als jonge kinderen – zonder toegang tot de volwassen wereld. Alles is mogelijk. Alles wordt een spel, opwindend, fantasierijk. Rilke geloofde dat dit onze puurste vorm van creativiteit vertegenwoordigt.

Ik kwam opnieuw een soortgelijk idee tegen in “Mathematica”, wat verklaart hoe ons begrip van geavanceerde wiskunde helemaal verkeerd is.

Het stelt dat je geen wiskunde op hoger niveau kunt leren door middel van memorisatie of mastering vergelijkingen. Er staat dat wiskunde op verbeeldingskracht is gebaseerd! En dat het vereist om te visualiseren hoe dingen werken en hoe ze verbinding maken. Dit visuele begrip is niet secundair –Het is de hele basis.

De auteur zegt dat dit concept van het innerlijke kind, innerlijke nieuwsgierigheid of pure nieuwsgierigheid absoluut essentieel is. Het is de stem die we in onszelf moeten herontdekken als we zinvolle ideeën willen produceren. In wiskunde, maar ik zou ook op andere gebieden ruzie maken (zie Rilke)

Ik kan je niet uitdrukken hoeveel je dit boek moet lezen. Het is gewoon buitengewoon.

Type 2 zelfbeschikking is extern en lijkt veel op groepsdruk of het vastleggen van publiek. En of je een maker bent met een publiek of niet, maakt niet uit. Waar het om gaat, zijn de verwachtingen die op u worden gesteld.

En het echte gevaar is niet de verwachtingen die u herkent –Het zijn de onzichtbare. Verwachtingen van collega’s, familie, vrienden en werk.

Ze beperken niet alleen wat je mag schrijven of zeggen. Ze beperken wat je je op je gemak voelt om na te denken. Ze beperken hoe u problemen benadert of oplossingen zwanger wordt. Je denkt uiteindelijk alleen binnen de grenzen van wat acceptabel is voor de mensen om je heen. Je stopt met je creatief te voelen. Je stopt met ideeën. Allemaal omdat je zelf beperkt bent.

Om je beste werk te doen, heb je beide soorten vrijheid nodig. Je moet jezelf scheiden – go in afzondering. Een rustig kantoor of bibliotheek volstaat.

Wat nodig is, is tenslotte alleen dit: eenzaamheid, enorme innerlijke eenzaamheid. Om in jezelf te lopen en urenlang niemand te ontmoeten – dat is wat je moet kunnen bereiken. Rainer Maria Rilke

Je moet proberen een staat van pure, jonge, ongebreidelde nieuwsgierigheid binnen te gaan. Echte authentieke verkenning en verbeelding. Dat is Type 1 vrijheid. Stel je voor dat het van je stroomt, morst, ongecontroleerd. Type 2 vrijheid betekent ontsnappen aan externe factoren die vormgeven en beperken wat van u voortkomt.

Hier is de complicatie, die me volkomen fascineert: overmatige beperkingen van Type 2 kunnen uw creativiteit van Type 1 daadwerkelijk vernietigen.

Het is alsof beperkingen van type 2 de gevaarlijke ideeën herkennen die op de loer liggen in pure, kinderlijke nieuwsgierigheid. Ze weten dat onbeperkte creativiteit gedachten zou kunnen produceren die “die mensen” niet zouden goedkeuren.

Ik vind dit raamwerk bevrijdend, opwindend en uitdagend. Het is – althans voor mij – een eenvoudig kader voor het verbeteren van uw creatieve output.

1. Verbeter uw toegang tot uw innerlijke nieuwsgierigheid
2. Identificeer en verminder de beperkingen om het uit te drukken

Sommigen noemen dit schrijversblok. Misschien is Writer’s Block gewoon een beperking van Type 1. Misschien. Niet zeker. Maar wat ik zeker weet, is dat beide beperkingen maximale creativiteit belemmeren. Dus ik dring er bij u op aan om beide aan te pakken.

Ik heb hier nog geen duidelijke methode, want ik ben nu net aan het uitzoeken van deze framing. Maar dit is wat ik ga doen.

1. Zoek manieren om uzelf te isoleren van externe invloeden en uw gehoor van uw innerlijke stem te verbeteren. Of wat Steven Pressfield roept, de muze.
2. Zodra je erachter komt hoe je daar kunt komen, neem je naar die plek in je reguliere routine.
3. Probeer dan aandacht te besteden aan en de verschillende beperkingen van buitenaf op te sommen en ook zelfopgelegd vanwege de buitenkant die je hebt tegen het uiten van je werkelijke zelf.
4. Ontwikkel de vaardigheid om deze verborgen beperkingen beter te identificeren die u uzelf geeft op basis van de stem van anderen.

Dat is alles wat ik nu heb. Ik weet zeker dat ik dit later zal updaten. In de tussentijd wens ik je geluk op je reis om deze obstakels aan te pakken.